Mijn vrouw Gerda lag in het ziekenhuis UZA. De oncoloog had gezegd dat de behandeling gestopt werd. Ze was palliatief. We besloten om de laatste periode van haar leven, thuis te laten doorbrengen. We konden dan bij haar zijn en haar verzorgen. Nog 1 maand heeft ze thuis in haar ziekbed gelegen. 

Toen haar ziel het lichaam verlaten had besloten we om ze thuis op te laten baren. We hebben haar laten balsemen zodat het lichaam er nog een volle week mooi bijlag en je tevens geen koeling nodig had. Die week konden familie en vrienden haar nog een laatste groet brengen. Elke morgen ging ik direct naar haar toe en stak de kaarsjes aan. Wat lag ze er mooi bij.

Als je de mogelijkheid hebt, zou ik iedereen adviseren om te laten balsemen en thuis op te baren. Vooral de overgang van volledig (lichaam en ziel) naar het definitieve afscheid is zo mooi op deze manier. Elk moment van de dag kun je even bij haar zijn. Zo mooi …….

- Jan Kennis

Na een lang ziekbed en uiteindelijk met een laatste periode van palliatieve zorg thuis, is mijn moeder in de armen van mij en mijn vader overleden. Iets waar ik dankbaar voor ben, de begeleiding die ik haar met het overgaan kon bieden en de rust waarin zij haar lichaam verliet. Het loslaten van het leven voor haar en het loslaten van haar voor ons was in deze thuis setting zoveel zachter. Voor haar overlijden, hebben wij meerder dingen samen besproken en besloten. Zo ook de thuisopbaring.

Het gegeven dat mijn moeder in de zachte, warme thuis omgeving bij ons was heeft zo veel rust en steun gegeven in het proces van loslaten. Door het werk van Katrien, die ervoor heeft gezorgd dat ze er bij lag zoals ze echt was, was er voor iedereen die dit wilde een prettige mogelijkheid om afscheid van haar te nemen. Voor ons, haar man, kinderen en kleinkinderen was het zo fijn haar al die dagen nog bij ons te hebben. Zodat we op ieder moment dat we daar behoefte aan hadden nog tegen haar konden praten, haar handen nog vast konden houden, haar prachtige gezicht nog konden aaien. Of gewoon in stilte bij haar zijn. Voor onze kinderen was deze manier de allerbeste voor hun proces.

Het gaf ze de mogelijkheid gewoon bij oma te zitten, zelfs als je niets wilde zeggen, maar gewoon bij haar wilde zijn. Juist op dat moment dat ze voelde dit nodig te hebben. In plaats van het gezette tijdstip van afspraak. Het geeft hen al het voorbeeld de golven van rouw te mogen volgen en te voelen waar de behoefte ligt. De ruimte zo mooi mogelijk maken gaf ons voldoening nog de laatste dingen voor haar te kunnen doen. Voor het verwerkingsproces van de nabestaande geeft thuisopbaring zoveel verzachting, de bedding die het geeft voor de rouw en het verdriet. Maar ook om de dood en het loslaten te omarmen, dit hoort bij het leven , hoe moeilijk het ook is. Waarom dit proces niet proberen zo zacht mogelijk te maken? Als ik vanuit mezelf mag praten gun ik iedereen deze mogelijkheid.

- Fiona Kennis