Voor mij was het duidelijk dat ik zijn lichaam nergens heen wilde laten brengen en geen toestemming wou vragen om zijn lichaam te mogen bezoeken. Dus ik ging op zoek wat de mogelijkheden dan zijn. Ik belde Katrien en wist meteen aan haar stemklank en praktische overleg dat ik mijn man zijn lichaam aan haar toe durfde te vertrouwen. Zo startte de samenwerking. Katrien stond me bij een keuze te maken door voor- en nadelen samen af te wegen.
Ik voelde ten allen tijde keuzevrijheid. Dat gevoel van controle was achteraf gezien heel belangrijk in het verwerken en aanvaarden van de dood van mijn man. Onze keuze voor thuisopbaring diende ook vele familieleden en vrienden hun aanvaardingsproces. Het is me een eer dit aan mijn man zijn geliefden te kunnen bieden.
We hebben hem thuis verzorgd, hij is thuis gestorven en thuis gegroet - dit was heel helpend om het overlijden te aanvaarden en verder te kunnen in het leven. Zowel voor de kinderen als voor mij als partner.
We hebben hem zelf gekleed. Zelf ingebakerd. Mijn dochtertje van 7 wilde hieraan spontaan meehelpen en maakte zo de overgang van heel dicht mee. Zij was vertrouwd met zijn lichaam en het was een heel spontane handeling. Ookal benoemde ze bij haar eerste groet ' het is saai zonder papa', toch had ze nog een 'overgangsrelatie / contact' met hem op deze manier.
De kinderen konden hem groeten wanneer ze wouden en hoe lang ze wouden. Dit was spontaan en helpend. Vele kleine bezoekjes verspreid over de dag aan het lichaam zijn niet mogelijk op verplaatsing.
De grotere familie was betoverd dat hij 'als sneeuwwitje opgebaard lag in zijn eigen verbouwde huis, zijn THUIS.' Hij moest nergens heen. Thuis bleef zijn thuis. Vele mensen voelden mindere ervaringen van bezoek aan doden, maar mochten 'helen', ze benoemden blij te zijn met deze positieve ervaring. Bij ons thuis konden de bezoekers ook hun eigen ritme en tempo volgen, veel meer dan in een mortuarium. We werden bedankt om de positieve ervaring met de dood.
Emoties, troost en ontmoeting in dit onmetelijke verlies werden veel meer mogelijk omdat we ons allemaal 'thuis' voelden bij ons thuis. Veel meer dan op een vreemde locatie van professionals.
De thuisopbaring maakte een zachtere overgang van met hem leven naar zonder. Het voelde als een heilige helende tussenfase. We zongen en dansten bij zijn lichaam.
We kozen voor thanatopraxie omdat het de warmste periode van het jaar was en dat de koeling voortdurend lawaai zou gemaakt hebben. Bovendien verzekerde de balseming de overbrugging tot aan het uitvaartmoment dat pas na 7 dagen kon doorgaan omwille van praktische redenen in de planning.
Eens de week voorbij was begon het lichaam tekenen van verval te tonen en was het een natuurlijke, logische zorg om het lichaam weg te brengen en er zorg voor te dragen door crematie of begraving. Dat voelde na die week als een liefdevol 'zorgen voor' en niet als een bruuske overgang.
Katrien had een zeer rustige en vertrouwde uitstraling van bij de eerste ontmoeting. Ook haar tactvolle en zorgzame open houding ten opzichte van de collega-uitvaartverzorger, boezemde ons onmiddellijk vertrouwen in. Ze bood ons keuzes aan in verband met aankleden en opmaken, dienend / ondersteunend / in samenwerking.
De nodige informatie en bereikbaarheid was piccobello. Ook de opvolging van de uitdroging was zeer attent en ondersteunend.
Ik wist niet dat we zorg zouden moeten dragen voor de impact van insecten. Dat voelde wat onwennig, maar is wel logisch. Hierin stelde ze ons ook gerust en kregen we advies hoe we de insecten konden weghouden.
Het was totaal nieuw voor alle familieleden maar het was een totaal positieve ervaring. Verschillende familieleden gaven aan thuisopbaring en thanatopraxie zelf graag toe te passen nu we het ontdekt hebben.
Met diepe dankbaarheid voor het vertrouwen van de familie
en de mooie samenwerkingen die hier ontstonden in een moment van afscheid.