Wanneer het jaar zich langzaam terugtrekt en de dagen kouder worden, beginnen overal lichtjes te branden. Ze kondigen warmte aan, samenzijn en vreugde. Kerst nadert. En kort daarna staat het nieuwe jaar voor de deur. Voor velen is dit een periode van volle tafels, van lachen, van plannen maken en vooruitkijken. Maar als jij iemand moet missen, kan deze periode aanvoelen alsof je in een andere wereld bent beland. Alsof je er wel bent, maar toch net naast het feest staat. Alsof het binnenin jou stiller wordt. Zwaarder. Het gemis laat zich niet verzachten door die mooie lichtjes — soms wordt het juist zichtbaarder in hun gloed.

Rouw houdt geen rekening met data of feestdagen. Ze kent geen pauze. En net nu, wanneer alles uitnodigt tot gezelligheid, kan ze zich dieper laten voelen. Misschien staat er een stoel leeg. Misschien wordt een naam niet meer hardop uitgesproken, maar klinkt hij des te luider in je hart. Misschien voel je die innerlijke spanning: de wens om erbij te zijn, en tegelijk het verlangen om je even terug te trekken, weg van alles.
Weet dit: alles wat je voelt, mag er zijn. Zonder uitleg. Zonder haast. Zonder oordeel.

Deze tijd van het jaar maakt herinneringen wakker. Ze komen zacht maar onvermijdelijk. Via een geur die plots iets openbreekt. Via een smaak die je terugbrengt naar vroeger. Via muziek die je onverwacht raakt. Via kleine rituelen die ooit vanzelfsprekend waren en nu breekbaar aanvoelen. Het verschil tussen wat was en wat nooit meer zal zijn, kan scherp snijden — precies daar waar je het minst bescherming hebt.

En toch… midden in dat gemis leeft iets dat niet verdwijnt. Liefde stopt niet wanneer het leven eindigt. Ze verandert van vorm. Ze zoekt andere wegen. Ze nestelt zich dieper en leeft verder in herinneringen, in gewoontes, in kleine gebaren. Soms voel je haar als iets warms dat je even draagt. Soms als een steek die je adem beneemt. Troost en pijn bestaan naast elkaar — en ook dat is liefde.

Het voorbije jaar mocht ik in mijn werk opnieuw heel dichtbij zijn. Ik mocht zorgen, aanwezig zijn, en het vertrouwen dragen van families op momenten zo kwetsbaar dat woorden vaak tekortschieten. Ook deze Kerst bracht me weer naar die stille ruimte waar afscheid en liefde elkaar raken. Waar de tijd vertraagt. Waar alles draait om zachtheid, eerbied en nabijheid.

Het blijft één van de grootste eerbetonen in mijn werk: heel even mogen zorgen voor het meest kostbare dat een familie heeft. Elk verhaal, elk afscheid, elke blik vol liefde neem ik met me mee. Ze nestelen zich stil in mijn handen en mijn hart. En ze reizen met me mee — ook het nieuwe jaar in.

Kerst en Nieuwjaar hoeven geen groot feest te zijn. Ze hoeven niet te schitteren. Ze mogen klein zijn. Stil. Kwetsbaar. Misschien is het al genoeg om een kaarsje aan te steken. Niet om het donker te verdrijven, maar om het te vergezellen. Om te zeggen: je hoort erbij. Jij, en degene die je mist. Verdriet dragen én liefde blijven voelen, dat mag samen bestaan. Dat is geen tegenstrijdigheid. Dat is mens-zijn, in zijn meest pure vorm.

Mijn wens voor jou, in deze overgang van oud naar nieuw, is geen perfect eindejaar. Geen frisse start zonder pijn. Maar wel een zachte. Een Kerst waarin je mild mag zijn voor jezelf. Een Nieuwjaar waarin niets geforceerd hoeft te worden, waarin er ruimte is om te herinneren, te huilen, te koesteren. En waarin je stap voor stap verder mag gaan, met alles wat je meedraagt.

Moge er, dwars door het gemis heen, een klein sprankje warmte en hoop zijn.
Een stille bevestiging dat liefde blijft.
Altijd.

Ik draag jullie mee.

Met respect, met dankbaarheid
en met heel veel zachtheid,
Katrien