Ik sta bij mijn eigen kaarsje en denk na over hoe bijzonder het is dat verdriet soms in zulke kleine dingen past. Een lucifer die opflakkert, een vlam die begint te wiegen, een stilte die ineens zichtbaar wordt. Het is alsof elk lichtje een verhaal vertelt, breekbaar maar warm genoeg om zelfs de donkerste herinneringen te omarmen. Die vlammetjes zijn getuigen van namen die nog steeds worden uitgesproken, van levens die te kort waren, maar een liefde achterlieten die nooit zal vervagen. Ze spreken over gezinnen die elke dag opnieuw verder moeten, met een stukje hemel dat hen vergezelt.

Rouw raakt niet alleen ouders; ook broers, zussen, grootouders, vrienden en geliefden dragen een stilte met zich mee – een leegte die niemand ziet, maar die zo diep voelbaar is. Rouw verspreidt zich net zoals liefde dat doet — als rimpels in water.

Vanavond brandt mijn lichtje speciaal voor al de kindjes die ik van dichtbij heb mogen ontmoeten. Voor die kleine handjes die ik in mijn handen hield, voor die gezichtjes die ik heel zachtjes mocht aanraken in een stilte die alleen liefde kent. Wanneer ik bij hen was, voelde het alsof de tijd even niet bestond. Alsof de wereld heel stil werd, zodat niets hun aanwezigheid kon verstoren. Het blijft een van de grootste eerbetonen in mijn werk: heel even mogen zorgen voor het kostbaarste dat een familie in hun hart draagt.

Ik geloof dat deze kindjes iets achterlaten dat dieper gaat dan woorden. Een zachte indruk in mijn handen, een trilling in mijn hart… iets dat blijft meegroeien, ook al groeit het kindje zelf niet verder. Ook hun families draag ik met me mee — in elke blik, elke aanraking, elk moment waarop ik probeer nabij te zijn met meer dan alleen woorden.

Wereldlichtjesdag hoeft geen groot of plechtig ritueel te zijn. Het is eerder een fluistering in de avond, een klein gebaar dat zegt: "Ik weet dat je er was. Ik weet dat je er nog bent. Ik weet dat je er altijd zal zijn. Ik vergeet je niet."

En misschien, heel misschien, gebeurt er iets wonderlijks wanneer al die lichtjes samen branden. Misschien voel je een warmte die niet van de kaars komt, een rilling die geen koude is. Of zie je in het dansen van de vlam heel even een groet… een klein teken van iemand die je nog altijd mist.

Mijn kaarsje brandt voor jullie: voor ouders die blijven ademen in golven, voor broers en zussen die verder groeien met een stille plek naast zich, voor grootouders en geliefden die in zachte stilte dragen wat eigenlijk te zwaar is. En voor die prachtige, kleine zieltjes die in hun korte aanwezigheid sporen nalieten die dieper gaan dan tijd. Zij blijven. In licht, in warmte, in herinnering. En ook in mij.

Wanneer mijn vlammetje beweegt, denk ik aan jullie. Aan alle kindjes die ik mocht vasthouden, en aan alle families die ik mocht ontmoeten. Moge dit kleine lichtje heel zacht fluisteren: "Je bent er nog. En je wordt niet vergeten…"