Even kennismaken
Zacht aanwezig waar afscheid begint
Mijn naam is Katrien, bezielster van Thanatopraxie Katrien Degreef. Ik begeleid families in de dagen na een overlijden, op een manier die afgestemd is op hun verhaal, hun tempo en hun liefde. Voor mij is dit geen werk, maar een vorm van nabijheid die ik met heel mijn hart breng.
Al van jongs af aan voelde ik me thuis in de stilte rond afscheid, niet vanuit zwaarte, maar vanuit liefde voor dat ene, breekbare moment waarop alles even stilvalt en alleen het hart nog spreekt. Omdat mensen dáár, in dat kwetsbare tussengebied, hun hart tonen zoals het is. Ik zag hoe pijnlijk het kan zijn wanneer afscheid niet goed voelt; wanneer er geen tijd is, geen rust en geen nabijheid. Dat raakt me nog altijd. Misschien is dat wel waarom ik dit werk doe: omdat niemand zou mogen achterblijven zonder een laatste blik die troost geeft.
In mijn werk laat ik mijn handen spreken wanneer woorden tekortschieten. Met tederheid, aandacht en eerbied verzorg ik wie is heengegaan, en ondersteun ik de mensen die achterblijven. Ik luister naar hun verhalen, hun twijfels, hun liefde. Ik beweeg mee met hun ritme, niet andersom.
De vele ontmoetingen met families, samen met waardevolle samenwerkingen met uitvaartondernemers, brachten me uiteindelijk naar mijn opleiding in Nederland tot gediplomeerd thanatopractor. Daar viel alles op zijn plaats. Wat ik intuïtief al jaren voelde, kreeg eindelijk een vorm: dit is mijn plek. Dit is waar ik iets kan betekenen.
Sinds oktober 2024 begeleid ik families in heel Vlaanderen: thuis, in hun vertrouwde omgeving, of via de uitvaartondernemer die hen omringt. Ik werk met grote zorg en in een ritme dat meebeweegt met de familie. Zulke momenten vragen geen decennia ervaring, maar een open hart en een liefdevolle aanwezigheid. Dáár zit mijn kracht.
Of het nu gaat om een laatste verzorging, een thuisopbaring of eenvoudigweg aanwezig zijn: ik kom met zachtheid en met respect voor wat was én voor de liefde die blijft.
In verbondenheid,
Katrien Degreef
De Asphodelus — een symbool van een zachte overgang en onvergankelijke herinnering
De Asphodel is een bijzondere bloem, eeuwenlang symbool van overgang: tussen seizoenen, tussen leven en dood, tussen loslaten en herinneren. Ze groeit precies daar waar het leven even stil lijkt te vallen: op de grens waar het oude stilaan vervaagt en het nieuwe nog niet helemaal zichtbaar is. Als een zacht lichtje in het donkere tussengebied begeleidt ze ons, een stille gids die ons veilig helpt oversteken.
Wat mij raakt, is haar stille moed. Ze blijft overeind op de plek waar alles breekbaar wordt, en haar stilte lijkt te zeggen: "Je hoeft dit niet alleen te dragen."
In de dagen na een overlijden herken ik diezelfde stilte. Families zoeken houvast, een plek waar hun verdriet mag landen en nabijheid die niet overweldigt maar draagt. Zoals de Asphodel een ankerpunt blijft in een landschap dat verschuift, wil ik een rustige en zorgende aanwezigheid zijn in een tijd die zoveel vraagt.
De Asphodel herinnert ons eraan dat er ook in het diepste donker een zacht licht blijft branden. Dat er schoonheid kan zijn in het loslaten en verbondenheid die nooit breekt. Dat liefde niet stopt wanneer het leven stopt, maar een andere vorm zoekt; stiller, maar niet minder écht.
Wanneer ik zorg draag voor iemand die is heengegaan, denk ik vaak aan deze bloem; aan haar eenvoud, haar zachtheid en aan haar vermogen om te blijven staan in het midden van alles wat beweegt. In mijn werk probeer ik diezelfde rust en warmte mee te dragen.
Daarom is haar symbool verweven met wat ik doe. Niet als versiering, maar als een belofte: dat ik aanwezig ben in dat kwetsbare tussengebied, dat ik zorg breng met eerbied en aandacht, en dat er altijd ruimte zal zijn voor jullie liefde, jullie verhaal en jullie manier van afscheid nemen. Wat zij teder laat voelen, wens ik elke familie toe: dat er, zelfs in het donkerste tussengebied, een lichtje blijft dat zacht richting geeft.